Vervolgverhaal

10-01 - De hitte was een muur die hem bijna terug het vliegtuig in dreef. Het zweet werd uit zijn poriën geperst en alleen al het idee om de kleine honderd meter naar de terminal te moeten lopen, maakte hem moedeloos. Beter dan de aanhoudende regens in Nederland, dat wel, maar marginaal.

"Ah, heerlijk," verklaarde Patrick achter hem. "Zo hoort vakantie te zijn."

Arthur keek over zijn schouder. Het felle zonlicht sloeg vonken uit het koperkleurige haar van zijn vriend en diens ogen leken wel te gloeien, honingbruin met groene vlekjes. De warmte die oplaaide in zijn buik had niks met de Zuid-Franse zon te maken. Het hotel was beter dan een tent aan de Hollandse kust en het gezelschap was te prefereren boven zijn broer.

"Je hebt gelijk," zei hij, plotseling enthousiast. "We gaan een feestje bouwen."

Ineens was zijn doorweekte T-shirt niet meer belangrijk en hij hees zijn rugzak wat hoger op zijn schouders. De vrolijkheid groeide met elke langzame stap tussen de kudde toeristen die met hen het vliegtuig gedeeld had.

"Wanneer ben jij eigenlijk voor het laatst op vakantie geweest?" had Patrick gevraagd, een paar weken na hun hernieuwde kennismaking.

"Ligt eraan wat je vakantie noemt," antwoordde Arthur ontwijkend. Af en toe een vrije dag vast niet.

"Dat dacht ik al." Patrick hield twee vliegtickets onder Arthurs neus. "Jij gaat met mij mee naar de zon. Het hotel is ook al geboekt dus ik accepteer geen nee."

Het was niet zozeer de toon of het aanbod dat Arthurs weerstand onderuit haalde, maar de angst in de groenbruine ogen, onvoldoende bedekt door de valse zelfverzekerdheid.

Dat was hem het eerst opgevallen, toen hij Patrick opnieuw tegenkwam tijdens het uitgaan. Het masker zat nog net zo stevig op zijn plaats als drie jaar geleden. Nu hij uit ervaring wist waarom, stond hij Patrick toe hem te herkennen en hij danste graag met hem. Zonder Sieger om hem te komen aflossen, liet hij zich zoenen en drankjes aanbieden. Toch grappig dat hij twee vriendjes op dezelfde dag in dezelfde disco was tegengekomen.

Pat bleek leuker dan Arthur in eerste instantie dacht, bij vlagen grappig en graag bereid hem een prettige tijd te schenken, zowel fysiek als materieel. Het geld dat hij zo kwistig aan Arthur spendeerde was van z'n vader, die misschien wel en misschien niet wist waar zijn zoon het aan uitgaf.

Het hotel had een joch in livrei dat hun koffers naar de hotelkamer bracht, en klimaatbeheersing. Arthur rilde in zijn vochtige T-shirt, maar moest toegeven dat het lekkerder was dan de hitte buiten. Hij keek nieuwsgierig om zich heen terwijl Pat de formaliteiten afhandelde. De enige andere keer dat Arthur een hotel van dit caliber had bezocht, was in verband met een dronken gast. Toen was hij heel wat minder hartelijk ontvangen. Geen enkele hoteleigenaar zit te wachten op gasten in het blauw.

De messing accenten en het gewreven hout blonken hem tegemoet en grote kristallen kroonluchters deden de klimaatbeheersing gedeeltelijk teniet, zoveel warmte gaven de gloeilampen af. Ineens voelde Arthur zich armoedig in zijn spijkerbroek en T-shirt op Converse gympies en hij nam zich voor om wat meer geld uit te geven aan kleding. 'Als het maar lekker danst' was niet goed genoeg voor momenten als deze. Pat droeg een linnen broek en een op maat gesneden overhemd dat prachtig bij zijn ogen kleurde.

Waarschijnlijk was zelfs zijn zwembroek door een kleermaker gemaakt, bedacht Arthur met een lachje. Zijn eigen ballenknijper kwam gewoon bij de Zeeman vandaan.

"Wat wil je eerst doen?" vroeg Patrick gespannen. "Iets eten? Dat vliegtuigvoedsel was niet weg te krijgen."

Arthur haalde zijn schouders op. "Strand verkennen? We moeten wel weten waar de leukste jongens zich ophouden." Hij glimlachte scheef en ging ervanuit dat de kruier geen Nederlands verstond.

"Natuurlijk!" zei Patrick en hij knikte heftig. "Lekker naar het strand. Eten komt later wel, we zijn hier voor het strand."

Hun kamer, met twee eenpersoonsbedden, had net zoveel glans als de lift en het balkon keek uit over een intensblauwe baai. Even dacht Arthur aan Siegers ogen, toen kleedde hij zich uit en zocht hij naakt naar zijn zwembroek. Hij kon Patricks blik voelen en richtte zich traag op.

"Kijk je al het moois er niet vanaf?"

"Dan moet ik wel heel lang kijken," antwoordde Pat gladjes. Hij liet zijn broek op zijn enkels vallen en stapte eruit.

Arthur nam Patrick in zijn armen kuste hem zachtjes. "Dank je wel," fluisterde hij en hij ging met zijn neus door het koper van zijn haar. "Ik was hier echt aan toe."

"Anders ik wel," zei z'n vriendje hartgrondig. Het ontlokte een lachje aan Arthur. "Wat?"

17-01 - "Niks, kom." Hij gaf Pat een korte kus en liet hem los zodat hij zijn zwembroek aan kon trekken voor het helemaal niet meer van zwemmen kwam.

Niet dat hij jaloers was op Patrick, niet echt, daarvoor hield hij te veel van zijn werk en wat hij deed voor de mensen om hem heen, maar soms verlangde hij ernaar dat het iets makkelijker ging. Dat hij niet op een nieuw rooster hoefde te wachten, maar gewoon kon uitgaan wanneer hij wilde, een kater kon hebben zonder dat mensen daar de dupe van werden. Hij wilde soms gewoon wat minder verantwoordelijkheid. Pat ging af en toe naar college en liet zich door zijn vader onderhouden. Waarschijnlijk wist hij zelf niet eens meer wat hij studeerde, zo lang deed hij er inmiddels over.

Op slippers en met een handdoek onder hun arm liepen ze even later over het terras. De zonnestralen gloeiden op Arthurs borst, en hij wist dat hij minstens vier tinten donkerder weer naar huis zou gaan. Hij schoof zijn zonnebril wat verder op zijn neus en bedwong de neiging om te controleren of het strand werkelijk op steenworp afstand lag van het hotel.

"Wie het laatste in het water is, is een mietje!" riep Patrick uitgelaten en hij spurtte ervandoor.

Arthur gunde zich een halve seconde om zijn slippers uit te schoppen en zijn handdoek te dumpen en volgde hem lachend. Het zand was bloedheet en de noodzaak de race te winnen was meteen ondergeschikt. Opgelucht bluste hij zijn voeten met het koele zeewater.

"Mietje," zei hij tevreden toen Pat hem achterna dook.

Ze zwommen en stoeiden en ploegden uiteindelijk vermoeid door het mulle zand op zoek naar een plekje om uit te puffen.

Uit jarenlange ervaring wist Arthur dat het geen zin had om het zand van zijn handdoek te kloppen, maar hij probeerde het toch voor hij het ding op het hete zand legde en op zijn buik ging liggen. Voor de zekerheid wriggelde hij vast een kuiltje, er liepen hier vast wel leuke jongens rond.

"Lekker toch?" vroeg Pat een halve meter verderop.

Arthur humde soezerig een bevestiging. De warme zon maakte hem loom en dat hij na zijn laatste dienst twee uur geslapen had voor ze op Zestienhoven verwacht werden, hielp ook niet. Slapen op het strand was niet verstandig, maar ze hadden niets bij zich dat gejat kon worden, niet eens de sleutel van hun kamer, en hij liet zich gerustgesteld wegdrijven. Vakantie. Wat een topuitvinding.

Toen zijn knorrende maag hem wekte, stond de zon heel wat lager aan de hemel, hoewel het nog steeds bloedheet was. Hij rolde zich op zijn rug en ging overeind zitten, rekte zich geeuwend uit. Zijn rug gloeide en hij wist dat zijn buik er nu bleek bij afstak.

Een blik opzij leerde hem dat hij niet de enige was met dat probleem en hij porde Patrick in zijn ribben. "Je hebt je niet ingesmeerd, stommerd. Je bent knalrood."

"Ik... geloof dat ik dat vergeten ben..." Patrick probeerde over zijn schouder naar zijn rug te kijken. "Balen..."

Arthur schudde zijn hoofd. "Ik smeer straks wel wat van die after sun melk op je schouders. Ga je mee eten?"

Ze aten in het restaurant stortten zich toen in het uitgaansleven.

Bij elke tent stonden knullen zo verleidelijk mogelijk te kijken en potentiele klanten te lokken met gratis likeurtjes en zwoele accenten. Vooral giechelende meisjes leken daar in te trappen en hun vriendjes volgden hen goedmoedig mee naar binnen. Alles voor een beurt, dacht Arthur geamuseerd.

Groepen jongens flaneerden alsof de straat van hen was, zo duidelijk erop uit om te scoren dat het bijna zielig was. Zouden meiden daar werkelijk intrappen? Zouden ze een streepje willen zijn op de kerfstok van de testosteron, een nummer om over op te scheppen terug in druilerig Engeland of Duitsland of waar die jongens vandaan kwamen? Of zouden ze het niet weten, denken dat ze de enige waren, speciaal.

Mijmerend liet hij zich door Pat een van de disco's intrekken. Hij kreeg nog net een glimp mee van de propper, donkere krullen over een hoog voorhoofd en een exotisch uiterlijk dat eerder Spaans dan Frans aandeed. Toen overspoelden de muziek en lichten hem en vergat hij alles.

* * *

24-01 - Zonlicht priemde door de kieren van het luik voor het raam en verwarmde Arthurs borst. Verbazingwekkend monter opende hij zijn ogen. Een fles water en twee aspirines voor het slapengaan bleken echt een wondermiddel. Rozig wierp hij een blik op de wekker en hij schrok. Bijna half twee. Toegegeven, de zon gluurde alweer over de kabbelende horizon toen ze eindelijk richting het hotel wankelden, maar dit was te gek, hij wilde niet zijn hele vakantie verslapen. Er waren winkels en kerken te bezoeken, terrasjes te pikken, souvenirs te kopen en afgelopen nacht was leuk genoeg geweest om komende nacht te herhalen.

Hij pakte de telefoon en belde voor lunch op bed. Monter liep hij daarna naar de badkamer, maar zijn humeur kelderde toen het toilet hem begroette met iets dat waarschijnlijk Patricks maaginhoud was geweest. Blijkbaar had die iets meer gezopen dan goed voor hem was. Ze schonken ook vanalles door elkaar op dat strandfeest waarvoor ze spontaan waren uitgenodigd. Iedereen had een fles van het een of ander mee. Zelf was hij ook flink boven zijn theewater geweest, maar hij herinnerde zich alles nog, ook dat hij Pat zo'n beetje moest dragen toen het licht werd.

Hoofdschuddend trok hij door voor hij zijn blaas leegde. Hij gluurde naar zichzelf in de spiegel en poetste zijn tanden. Pat was hem daar straks vast dankbaar voor het ontbijt, dan was een frisse adem wel zo prettig. Scheren kon morgen wel. Wat een luxe. Zelfs op vrije dagen haalde hij 's ochtends het elektrische scheerapparaat over zijn kaken, uit gewoonte. Maar hier was niets gewoon, behalve het slapen in aparte bedden, en hij liet de ruwe donkere stoppels graag staan.

Toen hij naast Pat in bed wilde kruipen, zag hij hoe rood diens nek en schouders waren. Arme jongen. Maar ook zijn eigen schuld. Hij had niet hoeven zwijgen om Arthur, die nog nooit zonnebrandolie nodig had gehad, zijn zin te blijven geven. Ze hadden het er vaak genoeg over gehad, maar Pat leek ervan overtuigd dat Arthur hem zou laten vallen als hij ook maar iets deed wat hij zelf had bedacht.

Hij leert het nog wel, dacht Arthur en hij aaide een lok verward koperdraad uit zijn gezicht. Zijn vriendje zag er belabberd uit, bleek, met rode vlekken op zijn wangen en voorhoofd en donkere kringen onder zijn ogen. Arthur negeerde de ochtendadem en kuste hem, net zo lang tot hij wakker werd.

"Koppijn," mompelde Pat miserabel.

"Gaat wel over." Arthur kuste hem nog eens en aaide zijn borst, kietelde omlaag naar zijn buik en nog lager. Patrick protesteerde niet, maar miste elke vorm van lichamelijke reactie.

Voor Arthur beter zijn best kon gaan doen, werd er op de deur geklopt.

"Het ontbijt," zei hij, tevreden ondanks dat hij graag nog even door had willen gaan.

"Ontbijt?" Pat trok ineens nog bleker weg en vocht om uit bed te komen. Hij struikelde naar de badkamer en viel op zijn knieën voor het toilet.

"Trek je nu wel door?" zei Arthur zuur. Zelfs de achterkant van Patricks benen en bovenarmen waren verbrand, zag hij. Zonder de alcohol had hij waarschijnlijk de hele nacht wakkergelegen, niet in staat een pijnloze manier van liggen te vinden. Hij stond op en ging de deur open doen voor het ontbijt.

"Merci." Hij gaf de jongen in uniform een paar franc en nam een hap van een ietwat uitgedroogd croissantje.

Het geluid uit de badkamer was verstomd.

"Gaat het een beetje?" vroeg hij, toch wel bezorgd.

"Ja, ik..." Patrick kokhalsde, maar zijn maag was al leeg. "Nee, niet echt," zei hij beverig.

Arthur draaide de dop van een nieuwe fles water en schonk een bekertje in voor zijn vriend. "Hier..."

Dankbaar nam Patrick het water aan en hij spoelde zijn mond voor hij doortrok. "Beetje te veel gedronken geloof ik." Opluchting flitste over zijn klamme gezicht toen zijn maag het water accepteerde.

"Dat kun je wel zeggen, ja. Ik moest je zowat dragen. En jij wilde het maar op het strand doen." Arthur grinnikte zachtjes.

"Dat hebben we niet gedaan, toch?" vroeg Patrick onzeker.

"Natuurlijk niet. In die staat zeker." Arthur trok beledigd zijn neus op. Hij was geil geweest, zeker, maar hij had principes.

"Ik weet er niks meer van," zei Pat lamlendig. Een rilling trok door zijn lijf en hij sloeg zijn armen om zijn bovenlijf.

"Misschien maar beter ook. Kom, je moet terug naar bed, je bent echt ziek." Arthur wist de teleurstelling nog even uit zijn stem te houden. Veel zou er niet van zijn plannen komen vandaag. En over vier dagen gingen ze alweer naar huis.

Pat liet zich lamlendig het bed in helpen. Het gekreun dat met zijn woelen gepaard ging, bezorgde Arthur de kriebels. Zou het echt zo'n pijn doen? Hij was zelf nog nooit echt verbrand, en zeker niet zo erg, maar hij had dan ook geen roodkoperen haar en sproeten.

"Kan ik nog wat doen?" vroeg hij met tegenzin. Hij wilde de hotelkamer uit, die met de minuut meer naar ziekte ging ruiken, terug de hete zon en zeelucht in.

"Nee," antwoordde Pat met een miserabel stemmetje. "Ga jij maar naar het strand, ik red me wel hier."

Arthur trok zijn schouders op om zich tegen de gelaten opofferingsgezindheid te beschermen. "Goed. Ik kom tegen het avondeten wel even kijken en anders bel je de roomservice maar." Hij kuste zijn vriendje op zijn voorhoofd en ging zich snel aankleden. Zwembroek, T-shirt en afgeknipte spijkerbroek. De teenslippers die hij speciaal voor deze vakantie had gekocht zaten nog steeds niet erg lekker, maar ze waren praktischer dan zijn gympen.

"Tot later," zei hij nog, maar Pat sliep al.

31-01 - De zoute zeewind blies de zorgen uit zijn hoofd. Uitgelaten liet hij zich door de elkaar aftroevende golven steeds weer het strand opgooien, tot hij niet oplette en iemand onderuit schoffelde.

"Excusez-moi!" Hopelijk was zijn school-Frans goed genoeg.

Proestend rees er een jongen uit de golven. Hij zei iets waar Arthurs taalkennis niet in voorzag en grijnsde ontwapenend.

"I'm sorry," probeerde Arthur. De jongen was een kop kleiner dan hij en had donker haar dat in natte golfjes tegen zijn voorhoofd zat geplakt. Zijn ogen leken wel vuur te spuwen, maar hij was niet kwaad, integendeel juist. Nog steeds grijnzend maakte hij een afwerend gebaar. Uit het spervuur van Frans wist Arthur alleen "beau garçon" te distilleren. Die durfde.

Hij wilde hem net uitnodigen om tijdens het opdrogen wat te praten toen hij een duw kreeg en kopje onder ging. Het slanke lichaam in het blauwe sportbroekje duwde hem een kort moment naar de bodem, maar toen was hij vrij en snoot hij het zoute water uit zijn neus. Arthur wilde tegen hem uitvallen, maar de jongen was al weggezwommen. Hij zwaaide nog even vanuit de golven en dook toen onder.

Lichtelijk in de war liep Arthur terug naar zijn handdoek. Hij droogde zich slordig af en liet zich achterover zakken. De krullenkop, de grijns en de vlammende ogen zaten tegen zijn oogleden geplakt. Het was geen mooie jongen, niet het type waar hij op viel, maar wel eentje die hem bijbleef. Hij probeerde het weg te duwen, hij was hier met Patrick tenslotte. Over andere jongens fantaseren zou niet echt getuigen van goede smaak. Zeker niet nu Pat ziek in bed lag.

Loom van de zon en het zwemmen doezelde hij weg. Een droom over donkere krullen drong zich op. De bruine ogen veranderden langzaam in het vriendelijke flesgroen van die van Koen en toen iemand een koele schaduw over hem heenwierp, was hij bijna opgelucht dat de droom vervloog. Het was niet de eerste keer dat hij over Koen droomde, en hoewel hij zich nooit meer dan de groene ogen kon herinneren, voelde hij zich er niet prettig bij. Ze waren vrienden, hij had nog nooit gehoord dat vrienden over elkaar droomden.

"Voel je je weer beter?" vroeg hij, in de veronderstelling dat het Patrick was.

"Comment?"

Hij opende zijn ogen op een kiertje. De donkere krullen werden van achteren verlicht door de zon. Een gevallen engel met een halo.

"Ik dacht dat je iemand anders was." Hij struikelde over de helft van de woorden en hoopte maar dat hij het juiste had gezegd.

"Ton copain?" vroeg de jongen met een grijnsje.

Arthur negeerde de vraag terwijl hij zich afvroeg of die knul gokte of hen samen gezien had gister. "Comment tu t'appel?"

"Philippe." Hij keek vragend.

"Art," antwoordde Arthur. Dat moest een Fransman toch kunnen uitspreken. "Kom je hier vandaan?"

Langzaam ontstond met een mengeling van Frans, Engels en lichaamstaal een soort van gesprek. Philippe woonde in het dorp in de buurt en was net ontslagen, dus hij nam het er even van voor hij weer ergens in een hotel of bar aan het werk zou gaan. Arthur vertelde over hun kroegentocht gisternacht. Meteen kreeg hij allerlei tips. Blijkbaar was die Philippe nogal een uitgaansdier.

"Rustig, rustig!" zei hij lachend in het Nederlands en hij maakte het universele gebaar. Philippe lachte terug en begon overdreven langzaam de namen van de clubs en kroegen op te noemen. Na drie namen gaf Arthur het op. Hij zou het zelf wel zien, vanavond. Hopelijk was Patrick dan genoeg opgeknapt om mee te gaan.

De mengelmoes van talen begon te wennen en voor Arthur het doorhad, had hij een uitnodiging om wat te gaan eten op zak. Met enige spijt, want Philippe bleek leuker dan hij had gedacht, schudde hij zijn hoofd.

"Ik heb mijn vriend beloofd dat ik terug zou komen voor het eten. Hij is ziek. Verbrand."

Philippe trok een pruillipje en doofde zijn ogen tot een flakkerend smeken.

"Het spijt me. Beloofd is beloofd." Arthur kwam overeind en schudde zijn handdoek uit, trok zijn T-shirt en spijkerbroek aan. "Bonne nuit a toi."

Klepperend op zijn slippers liep hij het pad naar het hotel op. Halverwege keek hij nog even om. Philippe stond hem na te kijken, met iets dat, in zíjn ogen, brandend verlangen leek.

Verward liep Arthur verder. Het was fijn geweest, vol misverstanden waar ze beiden smakelijk om konden lachen. De dikke zwarte wenkbrauwen en de indringende blik waren hem op een gegeven moment te veel geworden, waardoor hij nog meer over zijn Frans struikelde. Philippe was echter geduldig en leek te begrijpen dat een 'gendarme' andere prioriteiten had dan talen. Ze praatten met een vanzelfsprekendheid die hij bij Patrick nog niet had gevonden en dat stak meer dan het zeewater eerder die middag in een sneetje in zijn voetzool.

07-02 - Patrick lag te slapen en zag in het licht van de lamp nog zieker uit dan toen Arthur was vertrokken. Eten zou zijn vriendje wel geen trek in hebben en even speelde hij met de gedachte om toch op Philippes uitnodiging in te gaan.

Hij nam de lift weer naar beneden, maar liep toch maar de eetzaal in en niet naar buiten om te kijken of Philippe nog op het strand rondhing. Dat zou stijlloos zijn.

Het eten was prima, maar er ontbrak alleen een dossier om het een avond als alle anderen te laten zijn. Mooie vakantie. Wat werd hij geacht te doen vanavond? Tv-kijken met het geluid uit omdat Pat wilde slapen? Ze hadden een paar kennissen gemaakt, afgelopen nacht, maar Arthur wist niet waar hij die kon vinden en of hij het wel kon maken om zonder Patrick met ze op stap te gaan. Verdomde twijfels.

Hij dook vastbesloten de lift in en liet zich terugbrengen naar de juiste verdieping. Er stond een ouder echtpaar bij hem dat hun misprijzen over zijn uitdossing probeerde te verbergen. Alsof hij nog niet wist dat hij hier eigenlijk niet thuishoorde. Hij had zelf wel geld bij zich, gewisseld op het vliegveld, maar het was lang niet zo veel als Pat te besteden had.

Zijn vriendje draaide kreunend zijn hoofd toen Arthur binnenkwam. "Lekker gegeten?" vroeg hij zielig.

Arthur haalde zijn schouders op en ging op de rand van het bed zitten. De lakens voelden vochtig en voor het eerst was hij blij dat ze twee aparte bedden hadden. "Hoe voel je je? Zal ik je rug nog eens insmeren?" Hij stond al op om het flesje after sun te pakken.

"Ik denk dat ik vanavond wel meekan," meldde Pat met een stem die het tegendeel beweerde.

Voorzichtig trok Arthur het laken van hem af. "Ik denk het niet. Man, wat zie je eruit..." Hij legde zijn hand op de rode huid en voelde de hitte van hem afkomen. Patrick kromp nog net niet in elkaar.

"Als ik een linnen bloes aandoe kan het wel." Dapper onderging hij het smeren, maar hoe voorzichtig Arthur ook deed, hij kon merken dat het Patrick pijn deed.

"We blijven gewoon thuis vanavond. Morgen voel je je vast beter." Een avondje kon best. Misschien was het zelfs juist wel leuk, al kon Arthur zo gauw even niets bedenken wat ze samen zouden kunnen doen.

"Vind je het niet erg dan?" zei Patrick kleintjes.

"Jawel," antwoordde Arthur eerlijk. "Ik had me er best op verheugd. Maar het is nu eenmaal niet anders. Ik zou niet echt een goed vriendje zijn als ik je zomaar in de steek zou laten, wel?" Niet dat hij er vanmiddag veel moeite mee had, maar dat was anders.

"Je bent lief," verklaarde Pat met een zucht. "Dank je wel."

"Weet ik." Hij grijnsde kort en liet wat lotion over Patricks billen lopen. Ze staken wit af tegen zijn rode rug en benen en hij smeerde met meer kracht, genoot van het gevoel onder zijn handen. Patrick kreunde, maar het klonk anders dan daarnet.

"Lekker?" mompelde Arthur met dikke stem. Hij liet een duim tussen Patricks billen glijden. Beter dan vaseline, dit spul.

Nog een kreun als antwoord en Arthur begon al te bedenken hoe hij moest gaan zitten om zo min mogelijk huid te raken. Onhandig, want met glibberige vingers, maakte hij zijn shorts open. Zijn zwemslip puilde uit van zijn erectie en hij huiverde van verlangen toen hij zichzelf bevrijdde. Hij knielde tussen Patricks benen, hield zich met een hand in evenwicht, maakte met de andere zijn erectie glad.

Patrick ging iets verliggen en Arthur hoorde hoe hij zijn adem inhield, bang voor de pijn die hoe dan ook zou komen. Hij verstarde.

"Wat is er?" vroeg Patrick onzeker toen er secondenlang niets gebeurde.

"Niks." De leugen rolde zo vanzelfsprekend van zijn lippen dat het niet eens als liegen voelde. Arthur klom onhandig van het bed en trok zijn broek op. De bolling in zijn zwembroek slonk snel. "Ik wil je geen pijn doen."

"Je bent lief," zei Pat nog eens.

Je moest eens weten, dacht Arthur. "Vind je het erg als ik vanavond een uurtje ga dansen of zo?"

"Nee, nee, natuurlijk niet. Het is ook jouw vakantie. Ga gerust. Er zit geld in het zijvakje van mijn tas." Hij klonk bijna opgelucht, vond Arthur. Zou hij bang zijn dat hij vanavond nog eens zou proberen hem te nemen? Dan zou hij juist niet moeten gaan dansen. Alcohol en een hoop goedgevormde jongenslijven die ritmisch bewogen in een regenboog van kleuren zouden hem waarschijnlijk meer opzwepen dan een avond dodelijke verveling en een onbereikbaar dichtbij vriendje.

"Ik heb mijn eigen geld." Hij liep naar de badkamer om de resten after sun van zijn handen en zijn lid te wassen. Toen hij terugkwam, trok hij zorgzaam het laken over Patrick heen. "Wil je niet liever een onderbroek aan? Iets eten? Drinken? Ja, je moet drinken. Anders word je alleen maar zieker." Hij pakte een nieuwe fles water en draaide de dop eraf.

Gehoorzaam dronk Patrick anderhalf glas leeg en ging toen moeizaam weer op zijn buik liggen. "Dank je wel."

Arthur pakte zijn boek van zijn nachtkastje en installeerde zich op bed. Hij zocht op waar hij was gebleven en probeerde zich in het verhaal te verliezen.

14-02 - Om half twaalf had hij het boek uit. Later dan verwacht, omdat zijn gedachten bleven afdwalen naar Philippe en de disco's die hij had opgenoemd en vaak moest hij een pagina herlezen. De muziek die door het openstaande raam naar binnen golfde, hielp niet. Het kriebelde. Heel erg.

Zachtjes, want Patrick sliep inmiddels weer, kleedde hij zich om in iets dat makkelijker danste. Hij stopte zijn portemonnee in zijn broekzak en schreef een briefje zonder beloften.

De nachtlucht was koel en rook kruidig. Dezelfde proppers, dezelfde meisjes met verwachtingsvolle vriendjes, dezelfde groepjes dronken jongens als gisteren en toch was alles anders. Hij herkende een felverlichte naam en dook naar binnen zonder voor de vorm Patrick te hoeven vragen of het goed was.

Gisteren hadden ze zich als goede vrienden gedragen, tot de alcohol de overhand kreeg, maar toen was iedereen al te dronken om er aanstoot aan te nemen. Arthur vond het vreemd: de dansvloer was de enige plek waar hij zichzelf kon zijn, als hij thuis uitging, en dat gold hier nu niet. Nu moest hij oppassen dat hij niet te veel met jongens ging flirten.

Toen hij na een uurtje een droge mond kreeg, moest hij lachen. Hij was zo gewend geraakt dat er drank voor hem gekocht werd door Pat of vreemden, dat hij zich geen moment had gegund zelf iets te halen. Hij wees bij de bar een willekeurige cocktail aan en schrok van de prijs. Hoe duur was zijn dronkenschap geweest gisteren? Hij moest iets voor Patrick terugdoen, dit kon zo niet langer. Hij was geen klaploper.

Hij werkte het mierzoete drankje in een paar slokken naar binnen en ging direct over op iets goedkopers. Leunend tegen de bar met een glas wijn in zijn hand keek hij om zich heen. Veel meisjes die jongens stonden op te geilen. Geamuseerd observeerde Arthur het tafereel.

Een jongen had eindelijk beet en stak al zoenende zijn duim op naar zijn juichende maten. Het meisje leek zich nergens van bewust en wreef zich tegen hem aan. Arthur hoopte voor de jongen dat ze hem een handje zou gaan helpen straks.

Hij liet zijn glas achter op de bar en stortte zich weer in het strijdgewoel. Meisjes kwamen naar hem toe, dachten dat hij ook zo was, en hij danste met ze. Al snel leerde hij dat die meiden net zo hitsig waren en dat het waarschijnlijk helemaal niet zo'n prestatie van die knul was geweest.

Voor de gein liet hij zich overhalen tot een zoen met een blond meisje. Met haar twinkelende ogen en turquoise jurkje deed ze hem aan Klaartje denken, de klasgenote die zijn vriendin had kunnen zijn als hij meisjes leuker had gevonden. Hij zoende wel vaker met meisjes, het voelde fijn zacht en niet zo hitsig als het vaak met jongens werd. Hopen dat dat hem misschien een beetje hetero maakte, deed hij allang niet meer.

Hij wilde haar wat te drinken aanbieden, maar onderschepte een jaloerse blik van een andere gegadigde. Tijd om weg te wezen. Door zijn lengte viel hij nogal op hier en hij had geen zin in gedoe.

Op zijn gemak slenterde hij door de brede uitgaansstraat tot hij een tent zag die hem beviel. Hier waren ze gisteren ook geweest. Er klonk voornamelijk reggae en de kleuren rood, geel en groen waren rijk vertegenwoordigd. Tequila ook natuurlijk en hij groef opnieuw zijn portemonnee op.

Naast hem bestelde iemand hetzelfde en ze likten tegelijk het zout van hun hand, wipten het glaasje achterover. Hij keek opzij om de citroen goed te timen en keek in twee intens donkere ogen.

"Bonsoir," zei Philippe met zijn inmiddels kenmerkende grijns en hij beet in het schijfje citroen alsof het een chocolaatje was.

"Ben je me gevolgd of zo?" vroeg Arthur achterdochtig. De kans dat hij hem hier tegen zou komen was wel erg klein.

Philippe knikte betrapt. "Ga je me nu arresteren, flic?"

Arthur schudde grijnzend zijn hoofd en bestelde nog twee tequila's.

"Ik zag je lopen, maar je hoorde me niet. Toen ben ik maar achter je aangegaan."

Zout, tequila, citroen, dansvloer.

Praten zat er niet meer in, maar met lichaamstaal had geen van beiden moeite. Een wenkende hand, hetzelfde brandende verlangen in zijn donkere ogen als eerder op het strand. De reggae volgde hen naar buiten, waar het eindelijk een beetje was afgekoeld.

Arthur beantwoordde de kus zonder acht te slaan op de andere hormoonbommen. De zoen op zich was niets bijzonders, maar een restje citroensap prikkelde op zijn tong en Philippes handen hadden al snel zijn gevoelige onderrug gevonden.

21-02 - Patrick, dacht hij wazig en hij probeerde de lippen weg te duwen met zijn tong. Ach, die zou het wel begrijpen. Liever dit dan met hem terwijl hij zo ziek is, natuurlijk. Het stelde heus niks voor, beetje voelen, misschien samen sjorren. De rest kwam wel weer als Pat beter was.

Tevreden met zijn redenatie struikelde hij achter Philippe aan. Uiteindelijk sloeg hij maar een arm om diens middel om te voorkomen dat hij op straat belandde. Blijkbaar had hij meer gedronken dan hij dacht en hij giechelde om zijn eigen stommiteit.

Mensen botsten tegen hem op en in een vlaag van helderheid voelde hij aan zijn portemonnee. Die zat er nog. Het zou toch al te idioot zijn als hij hier op straat gerold zou worden.

Philippe babbelde tegen hem aan, maar te volgen was het niet. Arthur stond stil en snoerde hem de mond. De Fransoos kuste wat verrast terug en trok hem toen met iets meer haast verder.

Die is geil, dacht Arthur tevreden en hij hoopte dat hij niet te ver woonde. Hij moest echt enorm plassen ineens.

Philippe ging hem voor, twee steile trappen op, naar een bloedheet kamertje onder de dakspanten van een krakkemikkig huis. Blijkbaar betaalde zijn vorige baan niet geweldig. Het toilet was een verdieping lager, leerde Arthur tijdens een verward gesprek waarbij Philippe hem een flesje water gaf.

Met een tevreden zucht leegde Arthur zijn blaas. Dat de wc niet kon worden doorgetrokken, boeide hem niet zoveel en met rubberknieën beklom hij de laatste trap weer. Hijgend liet hij zich op het eenpersoons bed vallen.

"Vin?" Philippe presenteerde twee waterglazen vol rode vloeistof en Arthur leegde het zijne gewillig. Het was goedkope wijn, praktisch azijn, en hij hield het bij één glas, zelfs toen Philippe aandrong en hem verongelijkt zat aan te staren.

Arthur kuste zijn pruillipje en maakte met een hand zijn krullen nog verder in de war. Philippe was wat voortvarender en greep Arthur meteen in zijn kruis. Een verraste kreun mengde zich met hun speeksel.

Al snel werden twee dingen duidelijk: Philippe wist wat hij deed, en het bij een beetje voelen en misschien samen sjorren laten, zou zonde zijn.

De dranknevel maakte het makkelijk alles te vergeten behalve Philippes mond en achterover op bed liet Arthur zich uitgebreid verwennen. Het kale peertje aan de zoldering bewoog zachtjes in de bries die door het open raam de zeelucht naar binnen bracht. Wat een heerlijke vakantie.

Hij kwam pas weer bij zinnen toen de voordeur achter hem in het slot viel en triomfantelijke voeten de trap op dansten. Verbouwereerd begon hij te lopen - op het uitgaansgeluid af, hij had geen idee waar hij was - terwijl zijn gedachten nog in dat zolderkamertje rondhingen.

Neuken deed hij niet met mensen die hij niet kende en hij was dan ook geschrokken overeind geschoten toen Philippe ineens zijn benen naar achter duwde en zijn aandacht verlegde naar zijn opening.

Zijn dubbele tong had moeite gehad met het Frans en hij hoopte dat heftig nee schudden duidelijk genoeg zou zijn.

Philippe had hem geruststellend aangekeken. "Je ne nique personne," zei hij langzaam. "Jamais."

Wat deed hij nooit? Zonder kapotje? Of juist met?

"I don't fuck," verduidelijkte de Fransman met duidelijke tegenzin in het Engels.

Nog steeds achterdochtig bleef Arthur hem aankijken. De krullenkop zakte tussen zijn benen en liet Arthur kennismaken met iets wat hij op dat moment alleen maar een klein stukje hemel kon noemen. Wat Philippe deed met zijn tong, kon geen pik evenaren.

Vier orgasmes - waarvan een van Philippe, hij wist alleen niet meer welke - later was hij ingedommeld, compleet leeggewrongen.

Arthur vroeg zich af hoe laat het was en of hij nog even ergens wat kon gaan drinken voor hij terugkeerde naar Patrick.

De gedachte aan zijn vriend, en het onmiddellijke besef wat hij die had aangedaan, lieten hem achter met een spijt zo diep dat het fysiek pijn deed. Hij wankelde en zocht steun bij een roestige Citroën. Was hij echt tot op Frederiks niveau gezonken? Als zijn vriend niet wilde, haalde hij het wel ergens anders, net als de oppervlakkige vuurvreter die hij ooit zijn vriendje had willen noemen.

Zoenen hadden Pat en hij een soort van afspraak over. Dat stelde niks voor en was veilig dus dat kon je tijdens het dansen lekker doen. Maar de gedachte dat hij ooit meer met een ander zou doen was niet in hem opgekomen en daar hadden ze het nooit over gehad. Opgeilen, flirten, misschien een beetje voelen, dat hoorde bij het spel, maar ze gingen alleen met elkaar naar bed. Anders kon je net zo goed geen relatie hebben en Arthur vond het fijn zo. Hij herinnerde zich de pijn van Frederiks verraad destijds nog te goed, net zoals de vastbeslotenheid om zelf nooit zo te worden.

28-02 - Niet dat hij van Patrick hield, dat durfde hij niet meer. Maar hij was op hem gesteld, zijn devotie maakte dat hij zich goed voelde, ook na een lange vervelende dag op het bureau, en tussen de lakens klikte het ook goed.

En nu... Terwijl hij ziek was, verdomme! Arthur slikte heftig en wachtte tot de misselijkheid een beetje wegzakte. Hij was een eersteklas klootzak geworden. En waarom? Omdat hij een dagje niet mocht neuken? Wat een onzin, tussen Clemens en Ricardo en tussen Ricardo en Patrick hadden maanden gezeten waarin hij geen kont van dichtbij had gezien.

Omdat Pat beloofd had dat het een leuke vakantie zou worden en bij een leuke vakantie hoort seks, zaagde zijn onwelkome onderbewustzijn. Nu onderdrukte hij de misselijkheid niet en hij braakte zijn walging op de straatkeien.

Hij moest het hem vertellen; zwijgen, laat staan liegen, was uitgesloten. Morgenochtend, hij kon het niet maken om hem wakker te porren met dit nieuws. En als Patrick het dan uit zou maken en wilde dat hij vertrok of wat dan ook, dan zou hij dat doen.

Arthur spuwde zijn mond leeg en liep een heel stuk nuchterder verder. Langzaamaan werd het drukker op straat en hij legde beschermend zijn hand op zijn portemonnee.

Die er niet was.

Terwijl de stoot adrenaline zijn vingertoppen liet tintelen, voelde hij zijn andere broekzakken na. Niets. Hij wist zeker dat de beurs niet uit zijn broek kon zijn gevallen, daarvoor waren zijn zakken te diep, en hij had hem er ook niet uitgehaald.

Besef rees als een bloederige zonsopkomst en hij slaakte een diepe zucht. Net goed. De arrogantie te denken dat dat brandende verlangen met zijn uiterlijk te maken had, werd ook meteen afgestraft. Philippe geilde op zijn geld, niet op zijn sterke kaaklijn of atletische lichaam.

Hij verwierp de gedachte aan aangifte nog voor die goed en wel gevormd was. Hij moest boeten en dit was een goed begin.

De koppijn duwde een kreun over zijn lippen nog voor hij echt wakker was. Arthur trok het kussen over zijn hoofd en probeerde weer in slaap te vallen. Niet alleen de hoofdpijn, maar ook de herinnering belette hem dat en hij kreunde opnieuw, nu van schaamte.

"Gaat het wel," vroeg Patrick en hij klonk zowaar oprecht bezorgd.

"Nee." Arthur duwde zich op zijn onderarm omhoog en keek opzij. Patricks gezicht leek minder bleek en de kringen onder zijn ogen waren bijna weg. "Beetje geslapen?"

"Ja, het is al wat minder..." Pat verrekte zijn nek om naar zijn schouder te kijken. In de plooien trok de huid wit weg. "Ik zal wel gaan vervellen," zei hij sip.

"Het spijt me," mompelde Arthur. "Ik had je terug moeten sturen."

"Ik heb er toch ook niet aan gedacht... Zit er maar niet over in." Patrick schoof een stukje naar de rand. "Kom je bij me liggen?"

Arthur zwaaide zijn benen over de rand, maar kwam niet overeind. Hij keek zijn vriendje aan. "Ik moet je iets vertellen." Om te voorkomen dat Pat zelf scenario's ging bedenken, stoomde hij meteen door. "Ik ben vannacht met iemand meegegaan. Ik had hem op het strand ontmoet en kwam hem later weer tegen in een bar en... Ik weet niet. Hij verleidde me, denk ik. Ik liet me verleiden." Bij elk woord zakte zijn blik een fractie en nu dwong hij zichzelf om op te kijken, Patrick aan te kijken. Gelatenheid in plaats van de verwachte gekwetstheid in de bruingroene ogen.

Hij had het verwacht.

Arthur moest heftig slikken om niet tegen zijn vriend uit te vallen. Pas toen zijn nagels in zijn handpalmen drongen, wist hij dat hij zijn vuisten had gebald en hij ontspande zijn vingers een voor een.

Hij kent me beter dan ikzelf.

"Het had niet mogen gebeuren. Het spijt me." Als hij me echt kent, weet hij dat ik het meen.

"Ik zou wel een croissantje lusten, denk ik..." Een dapper glimlachje zweemde om de uitgedroogde lippen. "En een groot glas jus d'orange."

"Ik zal voor je bellen," antwoordde Arthur en hij moest zijn vuisten opnieuw ontspannen. Dit klopte niet. Dit was niet hoe het hoorde te gaan. Niet dat hij van ruzie hield, maar door zijn eerlijkheid, waarmee hij steeds vaker zijn botheid rechtvaardigde, kwam het er vroeg of laat toch wel van en hij had er mee leren omgaan. Maar met Patrick had hij nog niet één woordenwisseling gehad. De eeuwige student slikte alles en spoog niets terug in zijn gezicht.

Het was makkelijk geweest tot nu toe. Te makkelijk misschien wel. Maar dit was een stap te ver.

"Deux petit dejeuner," blafte hij door de telefoon. "Chambre..." Hij viel stil.

"Trois cents dix-sept," hielp Patrick, met genoeg zelfingenomenheid om Arthur een beetje te laten ontspannen.

07-03 - "Komt er zo aan." Arthur liep naar de badkamer om zich op te frissen. Tandenpoetsen, waarbij hij zorgvuldig zijn eigen blik in de spiegel ontweek, een koude douche. Toen hij rillend het water tussen zijn billen door voelde lopen, bedacht hij met een zure grijns dat het daar voorlopig niet meer gewassen hoefde te worden. Nu, vrijwel nuchter, was het idee lang zo geil niet meer. Eigenlijk een beetje vies. Als je zag wat er soms aan het condoom bleef hangen, of je vingers... Er trok een huivering door zijn lijf die niets meer met het koude water te maken had en hij droogde zich snel af.

Hij aarzelde of hij zijn zwembroek moest aantrekken. Vertrouwde hij zichzelf genoeg om weer te gaan zwemmen vandaag? Nee. Hij kon het niet maken om Patrick weer alleen te laten. Wat zijn vriend ook wilde, hij zou zich schikken.

Na het ontbijt zei Patrick dat hij zich een heel stuk beter voelde en om dat te bewijzen wilde hij een strandwandeling maken. Arthur protesteerde niet en hielp Pat in een linnen overhemd en dito broek om zijn verbrande huid tegen erger te beschermen. Op het plaza, een stukje verderop, konden ze wel een rieten hoed met een brede rand kopen. Niet modieus genoeg voor Patrick waarschijnlijk, maar hij beschermde zijn nek wel.

Arthur wilde zijn portemonnee bij zich steken en herinnerde zich toen pas dat die ergens in een laatje bij een zeer geslepen Fransman lag. Hij grinnikte bitter en schoot in zijn slippers.

Het strand was druk en zwijgend liepen ze zuidwestelijk, op zoek naar een rustiger stukje. Arthur beloofde zichzelf dat hij Patricks hand zou pakken als er geen ouders met kinderen meer rondploegden.

"Hoe zag hij er eigenlijk uit?" vroeg Patrick vanonder de nieuw aangeschafte zonnehoed. Zijn stem kwam nauwelijks boven het geruis van de branding uit en Arthur hoopte dat hij het zich verbeeld had. Hij keek onwillig opzij en de vraag in de gespikkelde ogen was luid en duidelijk.

"Gewoon. Donkere krullen, donkere ogen, redelijk lijf. Niks bijzonders."

"Is dat meer je type dan? Donker?"

"Nee, niet echt." Hij had nooit echt nagedacht over wat zijn type was, hij wist alleen wat het niet was. "Het gaat me meer om de uitstraling."

"Wat straalde hij dan uit?"

Er liepen nog kinderen, maar Arthur spoelde de angst en zorgen, die als zandkorrels aan zijn ziel kleefden, van zich af en liet zijn vingers onwennig langs die van Patrick glijden. Zijn vriend pakte ze automatisch vast en keek verrast opzij.

"Begeerte. Blijkbaar ben ik ijdeler dan ik dacht. En hij had nogal spannende ogen." Uit zijn ooghoeken zag hij mensen staren en hij richtte zijn blik strak op het gladde natte zand vlak voor zijn voeten. Elke voetstap verwoestte tijdelijk de perfectie, tot een golf het strand onverschillig weer strak trok. Niets bleef.

"Waarom val je op mij?"

Als je jezelf eens kon horen. Die breekbaarheid van je stem, je onzekerheid. Het masker dat je durft te laten vallen, bij mij, godbetert.

Hij wist wat hij kon zeggen, waar Patrick genoegen mee zou nemen, maar dat wilde hij niet. Hij wilde eerlijker zijn dan het oppervlakkige "je maakt me geil" en "je bent er als ik een beurt nodig heb".

"Omdat je jezelf bij me durfde te zijn. Omdat je me vertrouwde." Hij gaf een kneepje in de koele hand, maar hield zijn ogen op het zand gericht. Randjes schuimend water knabbelden aan zijn voeten, wilden de afdrukken wissen nog voor ze gemaakt waren.

"Ik vertrouw je nog steeds! Zoiets van vannacht... Dat kan gebeuren, toch? Daar moet je niet over inzitten hoor!" Patrick ging steeds sneller praten en Arthur hoorde de wanhoop die zijn vriendje probeerde te verbergen. "Ik snap best... Ik bedoel..."

Arthur stond abrupt stil en trok Patrick in een voorzichtige omhelzing. Hij keek hem in de ogen en likte het zout van zijn lippen voor hij hem kuste, kort maar niet minder gemeend. "Het is niet goed te praten. Ik heb me als een eersteklas klootzak gedragen en dat verdien jij niet. Vanavond blijf ik in het hotel, en morgen ook, en overmorgen, net zo lang tot je beter bent en we naar huis gaan. Het is onze vakantie."

Begrip blonk onder rossige boogjes.

Golfjes likten aan hun tenen, spoorden hen aan verder te gaan. Arthur gaf eraan toe en nam Patrick met zich mee.

14-03 - "Mooi is het hier, hè?"

"Ja."

Stilte verscheurd door meeuwengekrijs.

"Wat is het water blauw. Heel wat anders dan de Noordzee."

"Wat je zegt."

"Al die bootjes in het water... Heb je wel eens gevaren?"

Een keer met de politie te water, telt dat? "Niet echt."

"Zullen we morgen een bootje huren anders? Lijkt je dat leuk?"

Verrast merkte Arthur dat dat idee hem wel aanstond en hij knikte. "Laten we dat doen."

Het strand werd rotsiger, de branding luider, de stilte tussen hen dieper. Arthur realiseerde zich dat hij nooit lang genoeg met Patrick alleen was geweest om echte gesprekken te voeren en hij vroeg zich af hoe hij had gedacht een hele midweek door te brengen met zijn vriendje zonder te praten. Zijn hoofd was vol geweest van alle dingen die hij wilde doen en Patrick kwam alleen voor in de gedeelten over seks en uitgaan.

Eigenlijk was hij echt een behoorlijk beroerd vriendje. En Patrick wist wel beter dan hem daar op te wijzen, blijkbaar.

Hij liep wat verder het water in, tot het rond zijn knieën golfde en hij moeite moest gaan doen zijn evenwicht te bewaren. "Vind je het erg als ik mijn shirt uittrek?" vroeg hij schuldbewust aan Patrick, maar die schudde natuurlijk van nee.

Met zijn T-shirt in zijn broeksband plonsde hij geconcentreerd verder. Hij zou zijn leven moeten beteren, bedacht hij tussen de langzame stappen door. Meer rekening houden met Patrick, ook als hij dat niet toestond.

Maar toen Patrick aangaf terug naar hotel te willen omdat hij nog niet op sterkte was na twee dagen ziek op bed, wilde Arthur hem alleen laten gaan want het water was zo lekker. Patrick protesteerde niet, maar zodra Arthur zijn rug zag en wist dat wat onder die linnen bloes zat in essentie zijn schuld was, spetterde hij achter zijn vriendje aan. Leven beteren, Hartman.

Lekker op een ligstoel in de schaduw op het balkon was nog te gevoelig, dus Arthur hielp hem uit zijn kleren, smeerde hem in en trok de gordijnen dicht. Toen Patrick in slaap viel, glipte hij alsnog het balkon op, vanwaar hij smachtend over het strand uitkeek. Zou Philippe het lef hebben om hier rond te hangen, hopend op een rijke nicht die hij zou kunnen verleiden en beroven? Dit was lang niet het enige vijfsterrenhotel in de buurt, dus waarom zou hij? Misschien was Arthur wel een buitenkansje geweest en verdiende de krullenbol met de vulkaanogen op een andere manier zijn geld.

Hij dacht aan Koen en herinnerde zich dat ze in de lobby ansichtkaarten verkochten. Ze zouden waarschijnlijk later in het regenachtige Nederland arriveren dan hijzelf, maar het ging om het idee, hield hij zichzelf voor. En het zou hem een half uurtje bezighouden.

Met een bezwaard gemoed haalde hij wat francs uit Patricks portemonnee. Hij zou het allemaal terugbetalen als hij thuis was. Alles, de hele vakantie desnoods. Hij had hem tenslotte verpest.

Hij kocht vijf kaarten en postzegels voor Nederland, leende een pen en begon aandachtig te schrijven. Eerst de kaart naar Koen. Die zou wel raar opkijken. De laatste keer dat ze elkaar hadden gesproken, wist Arthur nog helemaal niet dat hij op vakantie zou gaan.

Zijn collega's wisten het wel, min of meer. Natuurlijk niet met wie, zo ver was hij nog altijd niet geraakt. Maar het was vrij normaal om met vrienden op vakantie te gaan op zijn leeftijd, zeker vrijgezelle vrienden, dus niemand vroeg erover door. Joachim zou een kaartje vast wel waarderen en hij pende de achterkant vol met dezelfde onzin over de zon en het zand en het water als op Koens kaart.

Voor zijn ouders was het moeilijker. Hij wilde iets met betekenis schrijven, duidelijk maken dat hij het naar zijn zin had. Iets over meisjes misschien, dat hij nog geen leuke had leren kennen maar dat dat vast nog wel zou komen. Het zou geen echte leugen zijn, maar wel zo voelen, en hij dacht nog wat langer na. Uiteindelijk werd het "uitwaaien na maanden hard werk en genieten van het goede leven", wat net zo'n leugen was, maar het zou zijn ouders geruststellen dat hij heus niet nu al overwerkt raakte.

Met een sardonisch genoegen tekende hij een cirkeltje om een minuscuul mannetje op het uitgestrekte strand van de vierde kaart, met een grote pijl erbij. "IK", kalkte hij tevreden. "Groeten van je broer" op de achterkant.

Hij had nog een blanco kaart over en staarde naar de foto van de rotsige kust. Was het treurig te noemen dat hij na vier kaarten al niet meer wist wie hij er nog een moest sturen? Misschien. Hij kende genoeg mensen, zag veel van hen minstens wekelijks, maar van vrijwel niemand wist hij het adres, en zeker niet uit zijn hoofd. En noch Clemens, noch Ricardo, die hem had gedumpt voor een iel Aziaatje, zouden op een kaartje uit Zuid-Frankrijk zitten te wachten.

Traag draaide hij de ansicht. Zorgvuldig, nog netter dan anders, schreef hij slechts één woord neer, zo netjes mogelijk in het midden. Een adres was niet nodig.

Hij plakte de benodigde postzegels en stopte de vier kaarten voor Nederland in de brievenbus van het hotel. De vijfde nam hij mee terug naar zijn kamer, waar hij hem op Pats nachtkastje vlijde. Onmogelijk te missen als hij straks wakker zou worden.

Het strand was nog steeds Philippe-loos.